در عصر کنونی، انقلاب اسلامی با احیاء پدیده دین­گرایی و ارائه قرائتی جدید و کارآمد از دین اسلام، نقش اساسی­ای در ایجاد مقدمات لازم برای تشکیل مدینه ظهور ایفاء می­کند اما طبیعی است که اگر از مسیر اصلی، آرمان­ها و هدف غایی خود که همان تدارک آرمان­شهر ظهور است، فاصله بگیرد، نخواهد توانست حرکتی تکاملی داشته باشد و قلوب انسان­ها را به دوران ظهور و ارمغان­های آن معطوف سازد. پس از گذشت چهار دهه از شکل­گیری انقلاب، شاهد شکل­گیری حلقه­هایی در بطن انقلاب هستیم که اگر این پدیده­ها در راستای نقش مقدمه­ساز انقلاب برای ظهور به درستی آسیب­شناسی نشود، انقلاب حرکتی ارتجاعی پیدا خواهد کرد و به صورت طبیعی اقبال عمومی جامعه و جامعه جهان به دولت امام عصر کاهش پیدا خواهد کرد. براساس این ضرورت آسیب­شناسی انقلاب اسلامی با رویکرد نقش بسترساز انقلاب در مسیر شکل­گیری مدینه ظهور مورد بررسی قرار خواهد گرفت(ضرورت). روش تحقیق در این اثر توصیفی _ تحلیلی و بر پایه اطلاعات کتابخانه­ای و اسناد نوشتاری است(روش). جمهوری اسلامی زمانی قادر خواهد بود که نقش تسهیل­گری را برای جریان ظهور به نحوی جامع ایفا نماید که آسیب­های درونی خود را بشناسد و به دنبال رفع آنها باشد. در حال حاضر چالش­هایی چون عدم نیروسازی کافی، نفی حرکت و جوشش از انقلاب، فقدان عدالت اجتماعی به معنای جامع و... آسیب­های جدی انقلاب است که سبب تأثیر بر نوع گرایش جامعه بر مهدویت شده است(یافته­ ها).