اخلاق جنگ یکی از عرصههای با ارزش در حوزه اخلاقیات کاربردی است. در ادبیات دینی همواره صلح و آرامش ستوده شده ولی آنجا که از جنگگریزی نباشد باید باز به نظامات اخلاق دینی ملتزم بود و ارزشهای خاصی را در بحبوحه جنگ رعایت کرد. مهدویت از باورهای اصیل شیعی است و روایات آن به جهت مسامحههایی که در نقل و پذیرش روایت مهدوی صورتگرفته محتاج پالایش جدی است. چگونگی آغاز حرکت امام مهدی؟ع؟ و روند سیطره او بر زمین و بسط عدل و داد از مهمترین بخشهای معارف مهدوی است که به جهت تکیه منابع روایی بر مصادر مجعول و ضعیف نیازمند توجهی مضاعف است. این دسته از روایات از فضایی در جهانگیری امام خبر میدهد که در بسیاری از موارد نه فقط قابلیت دفاع عقلانی و اخلاقی ندارد بلکه با باورها و مبانی عام دینی نیز سازگار نیست. این نوشته بر آن است تا به ارزیابی این آموزهها پرداخته و صحت و سقم آن را معلوم کند. این مقاله در ارزیابی این آموزهها ابتدا تلاش کرده تا مواضع تنافی این آموزهها با عقلانیت و با باورهای دینی را مشخص کرده و سپس با رجوع به منابع و ارزیابی مستندات، تکلیف این ناسازگاریها را معلوم نماید. آورده این تحقیق کوتاه را میتوان در نشان دادن ارزشمندی و اخلاقی بودن جهاد امام و یارانش ایجاد عدالت جهانی است. همچنین عقلانیت در دعوت مهدوی و ابتناء آن بر مبانی عام باورهای دینی همگی از دیگر آوردههای این تحقیق بوده است؛ دعوتی که تکیه آن بر روشنگری و رعایت حق انتخاب انسانها در کنار تلاش برای برپا خواستن مردم و تحقق بخشیدن به عدل و داد است.
