مسأله فرجام جهان، موعودگرایی و نیاز جوامع بشری به منجی برای رهاشدن از ظلم، بی‌عدالتی و دست‌یابی به پایانی سعادتمندانه، با قدرتی ماورائی، همواره و به‌طور مشخص‌ پس از بعثت انبیاء و ادیان الهی، مورد توجه بشر قرار گرفته و به‌تناسب وسعت زندگی اجتماعی و وقوع نابرابری و بی‌عدالتی، این احساس نیاز توسعه یافته است. اهمیت بررسی موضوع در این است که در اندیشه‌های دینی و غیردینی درباره فرجام جهان و انسان معاصر، جدی مطرح و بخش قابل توجهی از جنگ‌ها، توسعه‌طلبی‌ها و بحران‌ها در چارچوب اندیشه‌های موعودگرایی قابل تحلیل است.این پدیده در دو مکتب «خداگرایانه» بر مبنای الهیات: یهود، مسیحیت و اسلام (شیعی و سنی)؛ و «مادی‌گرایانه» بر مبنای مکاتب بشری: لیبرالیسم و مارکسیسم قابل دسته‌بندی است.

از خصائص اصلی مکاتب مادی‌گرا، این جهانی و انسان‌محور بودن است. مهمترین خصائص مکاتب خداگرایانه، «الهی‌بودن فرجام جهان، منجی و دادگستر» و «جهانی و یگانه‌بودن حکومت» است؛ اسلام مبنا را دین اسلام، کتاب را قرآن، منجی را «مهدی» از فرزندان پیامبر اسلام (ص)، و حکومتش را جهانی می‌داند؛ با این تفاوت که اهل تسنن می‌گوید: «مهدی» متولد نشده؛ اما شیعه معتقد است که متولد شده و از نسل پیامبر و فرزند امام (یازدهم) حسن عسکری علیه السلام است.

مهم‌ترین مسأله پژوهش حاضر، بنیان‌های حقوق اساسی در حکومت مهدوی است. فرضیه‌ این است که توحید، تشریع و نبوت، کرامت ذاتی انسان و ... از بنیان‌های حقوق اساسی در حکومت مهدوی است.

در این تحقیق سعی شده، با روش کتابخانه‌ای، کتاب‌ها و اسناد تفسیری و روائی مرتبط بررسی، تحلیل و انجام شود.